او قبل از اینکه قهرمان جهان شود قهرمان زندگی خودش بود؛ قهرمانی که هر روز بیرون از مستطیل سبز، برای لبخند پسرش می‌جنگید. موهای بلندش فقط یک امضای ظاهری نبود؛ نشانه‌ای بود تا فرزند مبتلا به اوتیسمش، میان هیاهوی هزاران نفر، پدرش را گم نکند. او ثابت کرد بزرگ‌ترین پیروزی، نه در سکوهای قهرمانی، بلکه در قلب یک کودک رقم می‌خورد.